Do 07-06-2007   
De kriebels beginnen nu echt te komen. Elke dag een beetje inpakken, alles netjes gegroepeerd: eetspullen, slaapspullen, kleertjes etc. Langzamerhand wordt de kamer boven een “exploded view” van mijn motortassen.
Ik ben dan ook al jaren bezig met deze reis. In eerste instantie met Wim samen. Helaas bleef dit alleen maar bij mijmeren en een enkele routekaart van de ANWB. Nu wordt het eindelijk werkelijkheid. Samen met Pieter ga ik op pad; naar de Noordkaap. En niet zo maar even rechttoe rechtaan, maar helemaal door Finland en dan via de prachtige fjordenkust van Noorwegen weer terug. Vier weken lang genieten op de motor. Ik hoop dat de motoren net zo zullen genieten als wij.

Vr 08-06-2007   
De hele dag aan het inpakken en organiseren. Nina helpt super, met haar inpaktalent kan ik zo maar een hele bult meer meenemen op mijn fietsje.

bijker Henk

Alle tassen kunnen erop. Ik heb van een collega, een paar zijtassen en een grote waterdichte roltas mogen lenen. Zo hou je de zware bagage mooi laag, ideaal voor de wegligging. Ik probeer even een proefritje door de straat te maken, dat lukt. Alleen waneer ik een flinke ruk aan het stuur geef, begint de motor vervaarlijk heen en weer te waggelen. Géén geruk meer aan het stuur dus! Dit is het nadeel van zo’n oud frame, “Gummi-Kuh” zoals ze in Duitsland gekscherend zeggen.
’s Middags naar Jos, nog even het kereltje op schoot nemen en lekker plat knuffelen. Ik zal hem missen.
Ik heb mijn BMW’tje technisch zo goed mogelijk in orde. Nieuwe voor- en achterband van Metzeler, met nieuwe binnenbandjes natuurlijk. Nieuwe rem- en koppelingskabels en heerlijke verse olie, mmmmmm.
Het valt me op dat mijn GPS niet helemaal goed werkt; de detailkaarten zijn verdwenen. Alleen de hoofdroutes kent het ding nog, het zal toch niet zo zijn dat mijn “Garmisch Partenkirchen” mij op het laatste, en cruciale moment in de steek laat. Thuis maar even kijken.
De motor stuurt heerlijk. Door het extra gewicht op het achterwiel heb ik het idee dat ik veel strakker en meer gecontroleerd de bochten kan nemen. De tanktas dempt het vrolijke getik van de klepjes. Omdat ik nog steeds de originele buddyseat op mijn fiets heb, is deze na al die jaren verre van comfortabel geworden. De schuimrubber vulling is behoorlijk ver ingedeukt, het lijkt wel een plank. Bij de motorzaak heb ik een, van luchtkamers voorzien, “dekje” gekocht. Ideaal, weg met de tintelende bippen! Het voordeel is ook dat de trilling van de boxer een stuk minder merkbaar is, ik rij op wolkjes….
Thuis probeer ik de detailkaarten weer met de pc op mijn Garmin 2820 te zetten. Jammer maar helaas; wat ik ook probeer, niets! De geprogrammeerde routes en “waypoints” zitten er gelukkig nog wel in.
En zo wordt het wederom veel te laat, half een. Pieter en ik hebben afgesproken tegen een uur of zeven morgenvroeg in Zuidlaren bij Johnny te zijn. Om drie uur lig ik nog wakker. Het komt nu wel heel erg dichtbij!
Joepie.

Za 09-06-2007      
Om kwart voor zes gaat de wekker. Ik heb toch nog heerlijk geslapen, wel veel te kort. Naast me ligt Nina nog steeds te ronken. Vier weken zal ik haar niet zien, en dat is voor het eerst sinds dik twintig jaar, ‘ben benieuwd.
Ik maak m’n broodjes klaar. De motor staat, bepakt en bezakt, in de garage geduldig te wachten op wat komen gaat.
Om half zeven is de hele Hoppekampweg er al om ons uit te zwaaien, tof. Nina & Niels staan met slaperige oogjes toe te kijken. Het is best moeilijk, ik probeer zo veel mogelijk van hen in mij op te nemen, daar zal ik het mee moeten doen deze maand. Een diep gebrom kondigt Pieter aan.

zelfs Henriette zwaait ons uit

Even later komen Hillary en Jeroen.
“Dag lieverds, tot over vier weken, we zullen voorzichtig zijn en geen fratsen uithalen”.

Rob en Pieter

WE GAAN. Luid toeterend en wild zwaaiend rijden we de Hoofdweg uit; we zijn op pad. De eerste meters zijn gereden, nog zo’n 8 miljoen te gaan.

we gaan

De eerste overtreding is al een feit wanneer we nét Peize uit zijn. Door werkzaamheden aan de Bunnerveenscheweg staan er stoplichten langs de kant, natuurlijk op rood. Niemand te zien dus doooooooooor.
In Zuidlaren staan Johnny en Mirja al buiten op ons te wachten. Johnny op een Buell 1200 en Mirja op een Harley Sportster 800. Johnny lacht en kijkt veelbetekenend op zijn horloge. Oei, we zijn tien minuten te laat. Op naar Johan in Gieterveensekanaalsedijksemond of zoiets. Daar staat nog niets voor de deur, geen Johan en ook geen motor….. Het blijkt dat hij gistermiddag onderuit is gegaan met zijn moderne BMW R1100. Hij reed gelukkig stapvoets, maar het kostte hem toch een nieuw kleppendeksel en een nieuwe accu….??? De motor wil niet starten dus we moeten hem aandrukken, geen lolletje met die compressie. Dat wordt wat…
Er volgt een saaie rit naar Hamburg. Het weer is prima, haast een beetje te warm om in vol ornaat te rijden. Bij het laatste tankstation voor Hamburg nemen Pieter en ik afscheid van Johnny, Mirja en Johan. Zij rijden dwars door Denemarken naar het noorden om in Hirtshals de veerboot naar Kristiansand, Noorwegen, te nemen. Hun boot vertrekt om één uur ’s nachts. Tijd genoeg.
Wij rijden onder Hamburg langs naar Putgarden voor de veerboot naar Rødby. We genieten van het samen rijden; dit wordt het dus voor de volgende vier weken, vet.
We zijn prima op tijd voor de boot. We gaan gelijk door naar de taxfree winkel en kopen de eerste voorraad drank: 1 liter Tullamore Dew Irish Whiskey en 1 liter gin, 60%, voor in de tonic. Hier moeten we toch een aardig tijdje mee kunnen doen, toch?
We hebben nu al twee landen gehad: Nederland en Duitsland. Denemarken doen we vandaag ook nog even. De planning is om vandaag tot onder in Zweden te komen.
De rit door ons eerste Scandinavische land gaat voorspoedig. We rijden dik 100 km/u en de fietsjes brommen beide van plezier. Na Kopenhagen rijden we over de prachtige brug over de Öresund naar Malmö. Hier moeten we ergens een slaapplaats zien te versieren. Het weer is heerlijk zomers; zonnig en warm.
Op het zuidelijke pieletje onder Malmö vinden we bij Falsterbo een prima camping. Onze, vooraf bestelde, campingcard wordt gevalideerd, (€22,50). We krijgen direct zo’n €5,- korting, prima. Als dat zo doorgaat hebben we aan het eind van de rit zo’n €75,- voordeel.
Eten………, eerst Zweedse malmös halen, en dan boodschapjes doen voor de avond (salamiworst en pindae), en natuurlijk voor het ontbijt.
Bij het haventje van Falsterbo vinden we een leuk visrestaurantje, met een terrasje vol heel leuke serveersters. We eten een soort “mixed grill” van vis, maar dan niet gegrilleerd. Haring op twee manieren, zalm, garnalen, een superheerlijke vispaté, mosselen etc. Ronduit vreselijk lekker. Vanuit het haventje hebben we een prachtig uitzicht over de Öresund met zijn majestueuze brug naar Kopenhagen.

de Öresund

Terug naar de camping om de whiskey te proberen. Ik hou persoonlijk niet zo bijzonder veel van sterke drank, maar dat zal gaandeweg wel veranderen, denk ik. Na twee glazen is het al veranderd. Lekker spul zeg, die whiskey. We drinken een flink gat in onze voorraad. We zitten aan een houten tuintafel bij de tent wat te klooien met onze ‘special tools’; zoals een widiwidi voor het fototoestel, superhandige ministatiefjes, led-lampjes en meer van dit soort gadgets. Gewoon lekker kletsen, drinken, kijken en klooien. Dit kan wel eens de tendens worden voor de rest van de vakantie. Om half twee kruip ik mijn tentje in. Best wel moe. De eerste nacht zonder Nina en de jongens…………..
Dag hoor.

Zo 10-07-2007   
Al erg vroeg staat de zon op mijn tent te branden. Binnen is het haast niet meer uit te houden, eruit.
We ontbijten met eigen espresso, broodjes, jus d’orange en melk, volwaardig en lekker bovendien.

ontbijt in Falsterbo

Tent inpakken en opstappen. Vandaag rijden we naar Stockholm, een rit van zo’n 750 km. Ik had de hele tijd in mijn hoofd dat de afstand vandaag slechts zo’n 350 km zou zijn. Even slikken, het blijkt dus 400 km meer te zijn. De planning is om niet de snelweg te nemen maar binnendoor via Växjö te rijden. We verdwalen een beetje in Malmö omdat Annie, mijn GPS, de hele tijd zit te zeuren dat we niet op de aangegeven route rijden en terug moeten, ja…. dûh.
We rijden een heel stuk door het prachtige Zweedse land. Prachtig maar wél langzaam. Dit wordt een erg lange rit zo. We worden behoorlijk opgehouden in de vele kleine dorpjes waar we doorheen komen.
Bij Hässleholm besluiten we toch maar via de snelweg naar Stockholm te rijden. Dat gaat vast een heel stuk sneller. We nemen de Södra Vägen (de 117) naar de snelweg (E4), richting Stockholm.

Bjärnum
 
Het weer is nog steeds prima totdat we bij Nyköping gaan tanken met lekkere hapjes. De lucht begint flink te betrekken en vanuit het noorden komt een zwarte kolkende wolkenmassa opzetten, een heel schip met zure appels op komst. Ik pak de tanktas en de tentbuidel extra in en vrolijk stappen we weer, volledig voorbereid, op de motor. We duiken de regen in.
Plots realiseer ik me dat mijn widiwidi-telefoon nog in de borstzak van mijn motorjas zit, en deze is helaas niet waterdicht, denk ik! We stoppen langs de snelweg onder een viaduct. Ja hoor, widiwidi kleddernat. Het beeldscherm geeft niets meer aan. Snel haal ik, op hoop van zegen, de accu los. Misschien blijft de schade beperkt.

Nyköping, voor de hectiek

Zo’n 50 meter voor ons stopt een Harley, mét volgauto. Ook hij is kennelijk door het noodweer overvallen. De regen komt met bakken uit de lucht, het asfalt gaat schuil onder een laagje schuim, het lijkt wel shampoo, maar dan heel veel.
Een paar auto’s rijden ook de vluchtstrook op, achter de volgauto aan. Maar dan sturen ze ineens weer de weg op. Er ontstaat een ware chaos op de snelweg, remlichten, slippende auto’s, alarmlichten, auto’s overdwars. Het eerste waar ik, praktisch als ik ben, aan denk is: “hoe krijg ik in Godsnaam mijn motor over die vervloekte vangrail heen. Straks ligt al het verkeer van Zweden hier op een hoopje, met mijn fiets eronder”. Wij beginnen wild te zwaaien naar de achterop aanrazende auto’s dat ze vaart moeten minderen, dat helpt gelukkig. Op een gegeven moment staat de hele zooi stil, midden op de snelweg. Het viaduct, waar wij onder staan, ligt net bovenop een heuvel in een flauwe bocht. Het achteropkomende verkeer kan de verkeerschaos vóór ons pas heel laat zien. Gelukkig lost de troep voor ons snel op en rijdt alles weer, nét geen aanrijding. Dit had makkelijk kunnen resulteren in een flinke kettingbotsing, met alle gevolgen van dien. Ik ben dolblij dat ik vergeten was mijn widiwidi uit mijn borstzak te pakken. Anders waren we daar nooit gestopt en hadden we nooit het verkeer kunnen waarschuwen.

Nyköping, na de hectiek

Wanneer we weer willen wegrijden, komen twee vrachtautocombinaties met een noodgang voorbij razen. Deze hadden nevernooit op tijd kunnen stoppen wanneer ze een minuutje eerder langs waren gedenderd, oef.
Het wordt drukker en drukker, een teken dat we al bijna bij Stockholm zijn. Gelukkig kunnen we, met de fietsjes tussen de auto’s door laverend, redelijk opschieten in de file. De regen hebben we achter ons gelaten. Annie probeert ons de weg naar de camping te wijzen. Hier kom ik helaas pas achter als we al bijna bij de camping zijn. “Nee……., we willen eerst naar de boot, stom ding!”
Via een aantal lange tunnels bereiken we de stad. Hoog op een gebouw zien we het logo van VIKING LINE, daar moeten we heen. De havens bevinden zich zo’n beetje midden in de stad. Helaas geen boot. We kunnen ook nergens reserveren want alle kantoren zijn gesloten. We moeten dus een slaapplaats voor vannacht regelen die niet te ver van de haven is. Een Duits echtpaar vertelt ons dat de boot morgenvroeg al om kwart voor acht zal vertrekken. Dat wordt vroeg op, en dat tijdens de vakantie, bah.

ballonnen boven Stockholm

Een klein stukje de helling op vinden we een hotel, voor €200,- per nacht. Iets te duur. De man achter de balie stuurt ons naar een soort jeugdherberg in de haven, een boot. Gelukkig hebben ze nog net een hut vrij. Degene die de hut besproken had is niet komen opdagen. Prima.
Nadat we ons kleine hokje een beetje hebben ingericht gaan we weer naar buiten. We hebben nog niet gegeten en het is al laat. Mac Donalds roept ons vanuit de stad, ok. Lekker vetbekken, en het vet valt diep. We voelen ons net een stelletje oude zwervers tussen al het jonge grut. Weer buiten schieten we iemand aan om te vragen naar een Ierse pub, ik heb vreselijk veel zin in een lekkere Guinness. Voorwaar, tien minuutjes lopen door de mooie stad en we staan voor een heuse pub.
Natuurlijk mogen we binnen niet roken, maar dat is geen probleem. De gigantische schuiframen aan de voorzijde zijn helemaal omhoog geschoven, dus we kunnen in de vensterbank een sjekkie roken. FOUT. Roken moet buiten! Nou, prima, dan gaan we buiten op de stoep staan, en zetten we het glas in de vensterbank. FOUT. Drinken moet binnen! Waarschijnlijk moet meer dan 50% van je lichaam binnen zijn om te drinken, en meer dan 50% buiten om te roken, en dat gaat niet tegelijk! Wat een puriteins geneuzel. Toch blijven we tot sluitingstijd zitten. Het diep bruine goud vloeit tierig.

haven van Stockholm

Tegen een uur of een zijn we weer bij de slaapboot. Ons hutje is klein en benauwd. Er staat een stapelbed en er is een wasbak. Maar na weer zo’n enerverende dag is het goed slapen geblazen.
‘Truste.

’s nachts bij onze slaapboot

Ma 11 juni 2007
Ik heb de wekker op 6 uur gezet, en dat is best wel erg vroeg. Pieter gaat toilet maken. Ik ga eerst maar even de boot bespreken. Vandaag varen we naar Turku, in Finland.
Er staat al een lange rij auto’s voor de boot te wachten. Bij een kaartknipjuffrouw in een kaartknipjuffrouwhokje betaal ik SEK552,- voor twee motoren met ons erop, dat is nog geen €30,- per persoon, en dat voor een bootreis van zo’n 12 uur.
Ik rij weer terug naar de slaapboot om de motor op te pakken. Aangezien we de fietsen nergens veilig konden stallen, hebben we de hele bagage er maar afgehaald. Gelukkig ligt de veerboot nog geen 500 meter van de slaapboot, anders zouden we deze boot zeer zeker gemist hebben.
We rijden als laatste de boot op, oef, nét gehaald. Er is meer dan genoeg ruimte om de motoren te stallen. Kennelijk krijgen we volstrekt geen hulp van de Finse bemanning, en moeten we zelf maar een plekje zoeken. Banden of touwen om de fietsen vast te sjorren schitteren door afwezigheid. Zo goed en zo kwaad als het gaat plakken we de motoren in een hoekje. Ergens achteraf vinden we gelukkig een lang touw waarmee we alles goed kunnen vastzetten. Pieter heeft een of andere spanband gevonden, vol met smerig vet. Sneu laat hij z’n vieze vette handen zien,
Eerst maar even ontbijten. We moeten €13,- p.p. betalen voor een zeer uitgebreid ontbijtbuffet. Prima prijsje. We worden bij de entree van het restaurant vorstelijk onthaald met een glas champagne. De oberresse gaat ons voor naar een tafel aan de raamzijde.

Champagneontbijt op de M/S Isabella

Wat een luxe; een heerlijk ontbijt met alles wat je maar kunt wensen, het kan niet op. Vers gerookte zalm, kaviaar, haring, vlees, kaas, zoete zooi voor op brood, verschillende taarten en allerlei heerlijke broodjes.
Al genietend glijdt het feeërieke landschap aan ons voorbij. Vanaf Stockholm vaar je de eerste paar uur tussen allerlei schitterende eilandjes door, vele zijn bewoond. Een cruise is er niets bij.
Na het ontbijt gaan we naar het zonnedek, zo’n veertig meter boven de waterspiegel. Het weer is schitterend. Er staan tuinstoelen klaar waar we heerlijk kunnen uitbuiken na het superontbijt.
Na de eerste nacht in Malmö is het wel duidelijk geworden dat we toch wat meer drank moeten inslaan, het gaat hard, veel te hard. Op naar de Taxfree. Een litertje Tullamore Dew, twee rugzakjes en een paraplu rijker, lopen we weer naar het zonnedek.
We varen nu op volle zee en dat is goed te merken aan de temperatuur. Ondanks dat de zon enthousiast staat te blaken, is het toch nog behoorlijk fris. De rest van de dag bestaat eigenlijk uit rondhangen, slapen en lezen met zo nu en dan een lekker hapje tussendoor.

op het zonnedek

Het is schitterend om alle mensen te bekijken en bekritiseren, maar na twaalf uur op dezelfde boot heb je de meeste al wel een keer gezien. Halverwege de tocht komen we aan in Mariehamn, een havenstadje op Åland, een groot eiland in ’s werelds grootste archipel. Hier legt de M/S Isabella een korte tijd aan om te lossen en laden. Na een klein uurtje varen we alweer verder. Slingerend tussen alle eilandjes vaart de boot naar Turku, waar we tegen een uur of zeven aankomen. Eindelijk weer rijden, ha.

Finland

Eerst moeten we nog door de douane. Ik heb speciaal voor op de Noordkaap wat wiet meegenomen. Goed luchtdicht verstopt in de framebuis onder de tank. Ik heb zelfs alles en beetje met motorolie ingesmeerd voor de honden, je weet maar nooit. We moeten eerst over een groot geasfalteerd terrein rijden met aan de linkerzijde douaniers en soldaatjes met ruikhonden. Het lijkt wel of we Rusland binnenrijden. Aan de rechterzijde worden een paar vrachtauto’s minutieus doorzocht, oeps. Pieter rijdt voorop en stuurt tactisch over het midden naar de uitgang. Een grensvent staat wild te zwaaien. Over stoepranden en zwart/geel gestreepte drempels hobbelend, komen we bij de grenspost. We zetten ons aardigste gezicht op en mogen zonder problemen doorrijden, gehaald!
Annie wijst ons redelijk goed de weg naar Ruissalo. Heerlijk om de naaimachientjes weer onder de bipjes te voelen brommen; hulde jongens.
De camping Ruissalo ligt zo’n twintig kilometer ten noordwesten van Turku, op een schiereiland. We worden vriendelijk ontvangen, ondanks dat de Finnen behoorlijk nors (Noors zegt Pieter) kunnen kijken.
Waarom kunnen ze op campings nou niet voor een vlakke tentplaats zorgen, op de een of andere manier moeten de tentjes kennelijk altijd scheef staan. Vaak nog op hoge pollen gras. De scheve tentplaatsen worden echter ruimschoots gecompenseerd door de schitterende, spieksplinter nieuwe was- en kookvoorziening. Naast de modern gestileerde keuken is een gezellig overdekt terras met houten meubels. Dit wordt een prima plekje om de avond door te brengen. Met de Malmö-worst en gin-tonic wordt het wederom een heerlijk avondje genieten tot in de kleine uurtjes. Lekker samen kletsen en ouwehoeren, wat schrijven en lekker drinken, eten en roken: wat een kutvakantie, ha.

Camping Ruissalo

Voor het slapen gaan nog even lekker douchen. Het water is Scandinavië is vast heel erg goedkoop; er komt meer dan zat uit de douchekop, mijn hemel wat een stortbui, heerlijk.
Ik kruip eerst in mijn luxe natuurzijde lakenzak, en dan diep in de donzen slaapzak, wat een natuur! De twee kussentjes, die Nina uit haar oude slaapkussen geknipt heeft liggen super. Lekker tukken.
Slaap lekker. ’s Nachts word ik wakker van de regen die op de tent klettert. Toch maar even eruit om alles te controleren. Ik heb de tent nogal slordig opgezet en nu komt de buitentent tegen de binnentent, en dat moet niet. Terug in m’n zak glijd ik weldra in een weldadige slaap, mmmmm.

Volgende pagina